ساعت و تقویم ایران

حرفش مرا یادِ مصاحبه‌ی تلویزیونی روزنامه‌نگاری ایتالیایی با فیدل کاسترو در سالِ 1987 انداخت. در کمالِ تعجب اشاره‌ای هم به اکولوژی کرد. گفت اجازه نخواهد داد همه‌ی افرادِ ملتش صاحبِ اتومبیل شوند. واضح است که امکانش نیست - نه تنها به لحاظ اقتصادی ، بلکه همچنین به دلایلِ اکولوژیک. همین حالایش هم در دنیا زیاده از حد اتومبیل تولید شده.  کل اروپا دارد در ازدحام این همه اتومبیل خفه می‌شود. در آپارتمانِ کوچکی در پروجا در ایتالیا نشسته بودم. سرِ شب بود، هوا هنوز خیلی گرم بود و عرق روی شقیقه‌هایم راه گرفته بود. اما این حرف که از دهان کاسترو درآمد، تنم یخ کرد. درست در همان لحظه، برای اولین بار در کلماتش ردّ اندیشه توتالیتریِ ترسناکی را در زمینه‌ی اکولوژی دیدم - یا بهتر بگویم، نشانی از استفاده‌ی توتالیتری از اکولوژی. داشت از ملتش می‌خواست حتی پیش از آن که طعم زندگی با استانداردهای بهتر را چشیده باشند، از خواست رسیدن به آن دست بردارند، تا از کره‌ی زمین محافظت کرده باشند. از آنها می‌خواست پیشاپیش از چیزی تبرّی جویند که به عنوانِ معنای پیشرفت ستوده شده بود. به نظرم رسید، آگاهی و هشیاریِ اکولوژیک جامعه‌ای پسا_مصرفی  را از جامعه‌ای فقیر و پیشا_مصرفی انتظار داشتن، چیزی نیست جز کارِ ذهنِ توتالیتر.